بعضی آدم ها از دور زیباترند،بعضی از دور مهربان تر!از دور صمیمی ترند و از دور بهتر! تو اما از دور چیز دیگری هستی!تو از دور نزدیک تری!و هر چه نزدیک تر می آیی بیشتر حس می کنم چقدر ما شبیه هم هستیم!شبیه هم هستیم...شبیه هم...امّا انگار این جای داستان تو فرق می کنی باید کمی بیشتر تلاش کنی!زندگی گاهی وقت ها خودش را بالا می آورد روی آدم ها!دوست نداری ببینی،بفهمی،گوش کنی،حتی بر خلاف همه مردن را هم نمی خواهی! همین اختلاف از تو تا این حد معما ساخته...انقدر که قابل حل شدن نیستی! نیستی و در این نبودن فاصله ای نیست؛حرف ها آواها و صدا ها همه و همه رنگ می بازند وقتی قدم

نیستی،برای صبا هیچ توجیهی ندارم.(صبا آدم منطقی و معقولیه) صبر ایوب می خواد نبودت رو تحمل کردن... دلخوشم به تموم لحظه های شاد با تو

قطار می رفت و مرا با خودش می برد؛

چشم باز کردم،تو رفته بودی...

دلخوش نیستم به این لحظه ها به غوغای ستارگان به عطش نور برای نشان دادن اجسام به اتفاقی دیدنت توی کوچه...

آخ که چه حرف هایی که توی گوشت نگفتم،

می روم و چمدانم را هم می برم یک چمدان خالی

از هر گونه نفرت فراموشی حتی از کلیشه ای ترین عبارات

پ.ن:تو را من چشم در راهم.

آنقدر ها که می گفتی زندگی سخت نیست! صبح ها در را که باز می کنم پرنده ای از رو به رو به سمت چپ پرواز می کند جاهلی شاخ و دم ندارد.جهل{(جَ)[ع.]۱-(مص ل.)نادان بودن.۲-(اِمص.)نادانی.} با همه ی ظلماتش لذت عمیقی دارد! همین که یک روز صبح که از خواب بیدار شوم و پرواز پرنده را برخلاف همیشه به سمت راست(سعادت)ببینم کافی ست تا اندک امیدی حاصل شود به پایان این شب سرد. پ.ن:به چشمهام نگاه می کردی و می گفتی:سخت است فاصله،اما با تو شیرین... حالا نیستی نه فاصله ای هست نه سختی، تلخ است؛عادت می شود؛ و حتّی شیرین! راستی امروز صبح پرنده پر نمی زد!

خیلی وقت که نه ولی چند وقتی می شود خیلی چیز ها را گذاشته ام کنار...

دوست داشتن را؛کتاب خواندن و موسیقی را حتی!

مثل گذشته زیاد با خدا حرف نمی زنم؛دلم می گیرد اما زیاد دلتنگی نمی کنم!

چشم هام را می بندم و جلو می روم فقط جلو می روم...

منتظرم ببینم فردا در دست هاش چه چیزهایی دارد؛چقدر خوش حال کننده است...

پ.ن۱:منتظرم و منتظر بودن درست آن جاییش بد است که باید حساب ثانیه ها را داشته باشی.

پ.ن۲:عنوان نام کتابی ست...

(مجموعه ی داستان کوتاه)

سلام خواستم این بار خیلی راحت از همه چیز حرف بزنم... کلیشه ای ست اگر بگویم دلتنگ شده ام؛از تمام اتفاق ها حرف بزنم و در انتها هیچ چیز از این سطرها بیرون نیاید... اصلا قرار نیست این سطرها به من کمک کنند؛گنگم!نابسامانم... هاثورن در داستان وِیکفیلد در مورد او این چنین می گوید:از گنگی و نابسامانی نحوه تفکر اوست که این عمل غیر عادی رادر حقیقت امر با علم به مقصود انجام داده است بی آنکه بتواند آن را به حد کفایت برای اندیشه ورزیش در آن توضیح دهد. کمی بعد من در چند سطر پایین تر-در زندگی ام-باید پایم را از چارچوب هام بیرون بگذارم و تمام گزینه های ادامه ی زندگی ام بدون ت